Kiedy wracasz do siebie po latach życia dla innych. Rozmowa z Moniką Bargieł [POSŁUCHAJ]

Wyobraź sobie, że całe życie jesteś dla innych: dla męża, dzieci, codziennych obowiązków i oczekiwań świata. Gdzieś z tyłu głowy puka jednak cichy, znajomy głos – to zapomniane marzenia z dzieciństwa, które odłożyłaś na „kiedyś”. Czy kryzys tożsamości u kobiet musi być końcem, czy może stać się początkiem najpiękniejszej transformacji? W 11. odcinku podcastu „Dobrze Tu Być” Monika Bargieł, artystka i malarka, udowadnia, że pasja nigdy nie znika na zawsze. Ona po prostu cierpliwie czeka, aż będziemy na nią gotowe.

Dziewczynka z Roztocza o duszy artystki

Każda z nas nosi w sobie pierwotną wersję samej siebie – tę sprzed wielkich życiowych wyborów, ról społecznych i kompromisów. Dla Moniki Bargieł tym punktem odniesienia jest dzieciństwo spędzone na Roztoczu. Wychowana blisko natury, która od zawsze była jej schronieniem i najgłębszą inspiracją, jako mała dziewczynka przejawiała niezwykłą ciekawość świata. Co ciekawe, bardziej niż lalki lubiła… rozkręcać budziki. To właśnie tam, wśród szumu drzew i zapachu lasu, po raz pierwszy pojawiło się ciche przeczucie, że tkwi w niej coś, co domaga się wyrazu.

„Czasem nie chodzi o to, że życie potoczyło się nie tak, jak chcieliśmy. Czasem chodzi o to, że potoczyło się dokładnie tak, żebyśmy mogli kiedyś wrócić do siebie” – słyszymy w intymnym intro podcastu „Dobrze Tu Być”.

Ten powrót do korzeni często poprzedza długi okres ciszy. Wiele kobiet doświadcza momentu, w którym czują wewnętrzną tęsknotę, ciche pytanie bez odpowiedzi, którego jeszcze nie potrafią ubrać w słowa. To stan, w którym jesteśmy dla wszystkich, tylko nie dla siebie.

Posłuchaj rozmowy z Moniką Bargieł w podcaście „Dobrze Tu Być” na YouTube

Odkryj niesamowitą historię Moniki Bargieł na kanale YouTube. Usłysz te poruszające słowa. Subskrybuj podcast „Dobrze Tu Być”, rozgość się i zostaw w komentarzu ślad po swoich własnych, cichych marzeniach.

Między własnym sercem a lękiem innych

Dlaczego tak często rezygnujemy z własnego głosu na rzecz scenariusza rozpisanego przez otoczenie? W historii Moniki kluczowym momentem była rezygnacja ze szkoły plastycznej. Z perspektywy lat widać wyraźnie, że młodzi ludzie często podejmują decyzje zbyt wcześnie, zawieszeni między pragnieniem serca a cudzym strachem o ich przyszłość.

Czy bardziej boli sam brak możliwości rozwoju w ukochanej dziedzinie, czy świadomość, że ktoś inny uznał, iż wie lepiej, kim mamy być? Współczesny świat wcale nie ułatwia tego wyboru. Choć mogłoby się wydawać, że młode pokolenie ma dziś więcej wolności, w rzeczywistości ma po prostu więcej opcji – lęk przed rozczarowaniem rodziców czy niespełnieniem oczekiwań pozostaje ten sam.

Decyzje, których nie podjęliśmy w młodości, wcale jednak nie znikają. One nie umierają w nas – one po prostu czekają na swój właściwy moment, by wybrzmieć jeszcze mocniej, z całą siłą dojrzałości.

Małżeństwo i emigracja: przestrzeń, która pozwala oddychać

Monika Bargieł wyszła za mąż bardzo młodo. Czy wtedy wiedziała, kim jest? Jak większość z nas, liczyła raczej na to, że życie samo podsunie jej odpowiedzi. Codzienność, zmęczenie i proza życia potrafią skutecznie zagłuszyć wewnętrzny głos. Wieloletnia wspólna droga, a zwłaszcza decyzja o emigracji i wyjeździe do Niemiec, okazały się jednak punktem zwrotnym.

Co zmienia się w kobiecie, gdy drastycznie zmienia swoje otoczenie? Wyjazd za granicę nie był dla Moniki ucieczką, lecz spotkaniem z samą sobą bez dotychczasowych rozpraszaczy. Nowa przestrzeń dała jej to, czego tak bardzo potrzebowała: możliwość oddechu.

W związkach z wieloletnim stażem kluczowa staje się transformacja komunikacji. Miłość dojrzewa wtedy, gdy pozwalamy sobie nawzajem na zmianę i dawanie sobie wolności do bycia sobą. Kiedy Monika w końcu sięgnęła po pędzel, nie spotkała się z oporem, lecz z przestrzenią, w której jej pasja mogła się na nowo narodzić.

Pasja, która nie obraża się za czekanie

Moment, w którym namalowała swój pierwszy „prawdziwy” obraz, przyniósł przede wszystkim ogromną ulgę. Dlaczego jej serce skradło właśnie malarstwo akwarelowe? Akwarela to technika wyjątkowa – wymaga pokory, uczy odpuszczania kontroli i akceptacji tego, co nieprzewidywalne. Woda na papierze żyje własnym życiem, dokładnie tak samo, jak ludzkie losy. Dla Moniki malowanie stało się formą najgłębszego dialogu z samą sobą oraz z naturą. Jej prace niosą to, czego dzisiejszy przebodźcowany świat potrzebuje najbardziej: spokój, harmonię i przestrzeń. Patrząc na te barwne plamy, można poczuć ulgę i zatrzymanie w pędzie codzienności.

Siła kobiecej wspólnoty

W rozmowie z Moniką Bargieł mocno wybrzmiewa jeszcze jeden wątek – rola spotkań z innymi kobietami. Dlaczego wzajemne wsparcie jest dziś dla nas tak uzdrawiające? Kobiety dojrzewają do siebie nawzajem wraz z wiekiem, ale przede wszystkim wraz z odwagą do zrzucenia masek. Kiedy przestajemy udawać, że wszystko jest proste, a zaczynamy dzielić się swoimi autentycznymi historiami – bez pośpiechu i bez oceniania – tworzy się bezpieczna przestrzeń do wzrostu dla każdej z nas.

Posłuchaj 9. odcinka podcastu „Dobrze Tu Być” na Spotify

Zabierz tę historię ze sobą na spacer, posłuchaj podczas jazdy samochodem, sprzątania lub chwili tylko dla siebie z filiżanką kawy. To idealna propozycja, by włączyć ją w drodze do pracy, podczas wieczornego odpoczynku lub w momentach, gdy sama potrzebujesz złapać głęboki oddech. Kliknij tutaj, aby zaobserwować podcast „Dobrze Tu Być” na Spotify, dodać odcinek z Moniką do swojej biblioteki i słuchać zawsze wtedy, kiedy Twoja dusza zatęskni za spokojem.

Pozwól sobie na powrót

Historia Moniki Bargieł nie jest kolejnym uniwersalnym poradnikiem z cyklu „jak żyć” ani gotową instrukcją na natychmiastowy sukces. To przede wszystkim czułe przypomnienie, że w dorosłym, często przepełnionym obowiązkami życiu, można – a nawet trzeba – zacząć żyć bliżej samej siebie. Niektóre decyzje potrzebują całych dekad, by w nas w pełni dojrzeć, a pasja nigdy nie obraża się za to, że na chwilę zniknęła nam z oczu. Ona po prostu cierpliwie czeka, gotowa rozkwitnąć w najmniej oczekiwanym momencie.
Jeśli ten tekst poruszył w Tobie coś cichego, dawnego lub zapomnianego – nie zagłuszaj tego głosu kolejnym zadaniem do wykonania. Zatrzymaj się przy tym uczuciu na małą chwilę. Pozwól mu być zauważonym. Może to właśnie Twój czas, by bez wyrzutów sumienia, bez pośpiechu i bez tłumaczenia się komukolwiek, wziąć głęboki oddech i poczuć, że… naprawdę dobrze tu być.