Miał 30 lat, gdy alkohol zabrał mu 13 lat życia. „Błagałem o jedno piwo”

Ważył 60 kilogramów. Trząsł się tak mocno, że nie potrafił utrzymać kubka herbaty. Kiedy alkohol przestawał działać, błagał najbliższych o jedno piwo. Dziś Marcin ma za sobą 15 lat trzeźwości. Mówi, że odzyskał życie, którego przez lata nawet nie potrafił sobie wyobrazić. Miał 30 lat. Właśnie zamykały się za nim drzwi oddziału detoksykacyjnego. Za szybą widział ludzi w ciężkim stanie. Chwilę wcześniej jego mama i dziewczyna odjechały, płacząc. On również płakał. Nie wiedział jeszcze, czy chce przestać pić. Wiedział tylko, że jest źle. Bardzo źle.

Przez około 13 lat alkohol stopniowo odbierał mu kolejne fragmenty życia. Wspomnienia. Relacje. Marzenia. Poczucie własnej wartości. Wolność. W pewnym momencie jego dzień był podporządkowany kolejnej dawce alkoholu. Dziś od 15 lat nie pije. I mówi coś, co z perspektywy człowieka, który przeszedł przez piekło uzależnienia, brzmi wyjątkowo mocno: „Opłaciło się”.

Alkohol na początku nie wyglądał jak problem

Historia Marcina nie zaczęła się od dramatycznego upadku. Nie było jednego dnia, w którym wszystko się skończyło. Był młodym, raczej zamkniętym w sobie chłopakiem. Miał trudności w kontaktach z ludźmi i się jąkał. W okresie dorastania jego ojciec odszedł z domu. Alkohol pojawił się jako coś, co dawało mu to, czego bardzo potrzebował. Odwagę. Pewność siebie. Łatwiejszy kontakt z ludźmi. Śmiałość wobec dziewczyn. Nagle świat wydawał się prostszy. „Alkohol sprawił, że zacząłem być kimś”. To jedno zdanie bardzo dobrze pokazuje, dlaczego uzależnienie może być tak podstępne. Bo człowiek nie sięga po alkohol dlatego, że chce zniszczyć samego siebie. Najczęściej sięga po niego dlatego, że chce poczuć się lepiej. Mniej się bać. Mniej wstydzić. Mniej cierpieć. Być bardziej odważnym. Przez pewien czas alkohol rzeczywiście daje takie poczucie. Problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek przestaje wierzyć, że potrafi osiągnąć ten stan bez niego.

Najpierw alkohol dawał mu odwagę. Później odebrał wolność

Z czasem picie przestało być czymś, co wydarzało się przy okazji. Stało się osią jego życia. Marcin wspomina, że w najbardziej zaawansowanym okresie uzależnienia musiał przyjmować alkohol mniej więcej co dwie godziny. Nie chodziło już o dobrą zabawę. Nie chodziło nawet o upicie się. Chodziło o funkcjonowanie. Alkohol stał się czymś, czego potrzebował, żeby jego organizm mógł działać. Praca? Tak. Rodzina? Tak. Codzienne obowiązki? Tak. Ale wszystko zaczynało być podporządkowane alkoholowi. Gdzie można się napić? Od kogo zdobyć alkohol? Jak ukryć picie? Jak przekonać innych, że wszystko jest w porządku? Jak wypić tak, żeby nikt nie zauważył? Marcin nazywa to dziś „alkoholową karuzelą”. I trudno o lepsze określenie. Człowiek kręci się w kółko, choć ma wrażenie, że każdego dnia podejmuje własne decyzje.

Wyznania alkoholika – posłuchaj całej historii Marcina na YouTube

Niektóre historie warto przeczytać. Inne warto również usłyszeć. W głosie Marcina słychać emocje człowieka, który wraca do wydarzeń sprzed kilkunastu lat — do detoksu, terapii, pierwszych spotkań AA, relacji z żoną i momentu, w którym po raz pierwszy naprawdę uwierzył, że może żyć inaczej. Jeśli ta historia choć raz sprawiła, że pomyślałeś lub pomyślałaś „to może dotyczyć mnie albo kogoś, kogo kocham” — posłuchaj całej rozmowy w podcaście „Dobrze Tu Być”. Być może właśnie tam znajdziesz słowa, na które ktoś czeka od dawna. A jeśli nie dotyczy Ciebie — być może znasz osobę, której ta rozmowa może pomóc. Podeślij jej ten artykuł. Czasami jedno zdanie przychodzi do nas dokładnie wtedy, kiedy jest najbardziej potrzebne.

„Ja nie piję”. Jedno z największych kłamstw uzależnienia

Marcin nie ukrywa, że przez lata kłamał. Kłamał najbliższym, znajomym, w pracy. Ale przede wszystkim — jak dziś przyznaje — kłamał sam sobie. „Ja nie piłem”. „Nic nie wypiłem”. „Nie muszę pić”. „Mogę przestać, kiedy będę chciał”. To mechanizm, który sprawiał, że przez długi czas nie musiał konfrontować się z prawdą. Najbliżsi widzieli problem. On długo nie chciał go zobaczyć. Z perspektywy czasu mówi, że osoba uzależniona może być przekonana, że doskonale ukrywa picie, podczas gdy jej otoczenie już dawno wie, co się dzieje. To jedna z najbardziej bolesnych sprzeczności uzależnienia: człowiek próbuje ukryć przed światem coś, co świat już widzi.

„Nie pamiętam 10 lat swojego życia”

Niektóre straty trudno policzyć. Marcin potrafi jednak wskazać konkretną liczbę. Około 13 lat. W tym mniej więcej 10 lat, których wielu fragmentów po prostu nie pamięta. Niektóre wydarzenia zna ze zdjęć. Inne z opowieści żony. Na fotografiach z wakacji często był alkohol. Piwo. Butelka. Marcin pijany. Zdjęcia zachowały wspomnienia, których jego własna pamięć już nie przechowała. To jedna z najbardziej przejmujących konsekwencji jego uzależnienia. Czas minął. Życie się wydarzyło. Ale część tego życia pozostała poza jego pamięcią. Nie można go cofnąć. Nie można ponownie przeżyć tych wakacji. Nie można odzyskać rozmów. Można jednak zrobić coś innego. Można zacząć budować kolejne lata inaczej.

„Proszę, dajcie mi chociaż jedno piwo”

W styczniu 2011 roku sytuacja stała się dramatyczna. Marcin ważył około 60 kilogramów. Jego ciało było wyniszczone. Trząsł się tak mocno, że nie potrafił utrzymać kubka herbaty obiema rękami. Nie mógł jeść. Jego mama i dziewczyna próbowały zabrać go na detoks. Początkowo nie został przyjęty, ponieważ był pod wpływem alkoholu. Mieli wrócić następnego dnia. Kiedy wieczorem alkohol przestawał działać, Marcin zaczął błagać najbliższych o piwo. Jedno. Nie dlatego, żeby się dobrze bawić. Chciał przestać się trząść. Chciał poczuć się lepiej. Dziś mówi, że właśnie wtedy znalazł się na swoim dnie.

Miał 30 lat, kiedy zobaczył, dokąd może doprowadzić alkohol

Następnego dnia trafił na detoks. Pamięta zapach oddziału. Pielęgniarkę. Lekarza. Rzeczy, które zabrano mu przed wejściem na oddział. I ludzi, których zobaczył za szybą. Jednego z pacjentów zapamiętał szczególnie. Leżał przypięty do łóżka. Był w bardzo ciężkim stanie. Marcin patrzył na niego i zaczynał rozumieć, że znalazł się w miejscu, w którym nigdy nie wyobrażał sobie siebie.

Miał przecież dopiero 30 lat. Kiedy jego mama i dziewczyna odjeżdżały, obie płakały. On również. Wtedy pojawiła się myśl: „Co ja robię ze swoim życiem?” To nie oznaczało jeszcze, że wszystko nagle stało się łatwe. Nie oznaczało nawet, że Marcin był gotowy na całkowitą zmianę. Ale pojawiła się pierwsza szczelina w murze zaprzeczania. Zobaczył rzeczywistość.

Pierwszy dzień bez alkoholu nie był początkiem spokojnego życia

Po detoksie przyszła terapia. Sześć tygodni. Marcin otrzymał pomoc, zaczął poznawać mechanizmy uzależnienia i po raz pierwszy naprawdę zetknął się z określeniem, którego wcześniej nie chciał przyjąć: alkoholik. To była jedna z najtrudniejszych rzeczy. Przez lata uważał się za kogoś, kto po prostu lubi pić. Smakosza. Degustatora. Człowieka, który przecież „może przestać”. W pewnym momencie zrozumiał, że problem jest znacznie większy. Nie chodziło o to, że wypijał za dużo. Chodziło o to, że stracił kontrolę nad własnym życiem. Co ciekawe, po zakończeniu terapii wcale nie poczuł nagle pełnej wolności. Wręcz przeciwnie. Bał się wrócić do swojego miasta. Przez pewien czas nie chciał nawet sam wchodzić do sklepu. Dziewczyna zawoziła go do pracy i odbierała. Świat bez alkoholu trzeba było poznać.

Czy alkoholizm dotyka tylko osoby pijącej?

Nie. I historia Marcina bardzo mocno to pokazuje. Przez lata jego uzależnienie wpływało również na najbliższych. Na jego dziewczynę. Na rodzinę. Na późniejsze życie z żoną. Marcin dziś mówi wprost, że jego partnerka bardzo wiele przez niego wycierpiała. Próbowała mu wierzyć. Słuchała kolejnych obietnic. A potem odkrywała, że znowu ją okłamał. To właśnie dlatego uzależnienie często staje się problemem całego systemu rodzinnego. Jedna osoba pije. Ale konsekwencje ponoszą również inni.

„Trzymajmy się razem”

Jest w tej historii jedno zdanie, które szczególnie ważne dla Marcina. „Trzymajmy się razem”. Dziś mówi je do swojej żony. To właśnie ona pomogła mu dotrzeć do miejsca, w którym mógł rozpocząć leczenie. To ona później nauczyła się rozpoznawać jego trudniejsze momenty. To ona potrafi powiedzieć: „Idź na meeting. Widzę, że coś jest nie tak”. Ale ich historia nie jest opowieścią o kobiecie, która „uratowała alkoholika”. Marcin sam podkreśla, że ostatecznie to on musiał podjąć decyzję o zmianie. Bliscy mogą wspierać. Mogą szukać pomocy. Mogą stawiać granice. Nie mogą jednak przeżyć terapii za drugiego człowieka.

Co zrobić, kiedy bliska osoba pije?

To pytanie zadaje sobie prawdopodobnie wiele osób, które żyją obok osoby uzależnionej. Historia Marcina prowadzi do kilku ważnych wniosków.

1. Nie próbuj rozwiązywać problemu, kiedy osoba jest pijana. Rozmowa w takim momencie najczęściej nie przyniesie oczekiwanego rezultatu.
2. Zadbaj o własne bezpieczeństwo i zdrowie. Bliskość osoby uzależnionej nie oznacza obowiązku znoszenia wszystkiego.
3. Szukaj wiedzy i profesjonalnego wsparcia. Rodzina również potrzebuje pomocy, informacji i przestrzeni do przepracowania własnych emocji.
4. Nie wzmacniaj problemu. Pomaganie człowiekowi uzależnionemu nie powinno oznaczać nieustannego usuwania konsekwencji jego picia.
5. Pamiętaj, że nie możesz podjąć decyzji za drugą osobę. Możesz być obok. Ale nie możesz wybrać trzeźwości za kogoś.

To najważniejsza lekcja, jaką można wyciągnąć z osobistej historii Marcina. W sytuacji uzależnienia warto szukać profesjonalnej pomocy.

Czy można uratować alkoholika, który nie chce przestać pić?

To jedno z najtrudniejszych pytań. Marcin odpowiada z perspektywy własnego doświadczenia: nie można zmusić drugiego człowieka do decyzji o trzeźwości. Można go zawieźć do lekarza. Można szukać terapii. Można reagować. Można stawiać granice. Ale jeśli człowiek sam nie uzna, że potrzebuje zmiany, sytuacja może być niezwykle trudna. Jednocześnie warto pamiętać o czymś bardzo ważnym: nie trzeba czekać na katastrofę, żeby szukać pomocy. „Dno” nie powinno być celem.

Po 15 latach trzeźwości nadal zdarzają się trudne dni

To ważny element historii Marcina. Trzeźwość nie oznacza życia bez trudnych emocji. Nie oznacza, że każdego dnia człowiek czuje się świetnie. Marcin mówi, że czasami przychodzą dni, kiedy chciałby uciec od wszystkiego. Różnica jest jednak fundamentalna. Dziś wie, co zrobić z tym stanem:

• Może zadzwonić do przyjaciela.
• Może porozmawiać z żoną.
• Może pójść na spotkanie AA.
• Może poprosić o pomoc.

Kiedyś rozwiązaniem był alkohol. Dziś rozwiązaniem jest kontakt z drugim człowiekiem.

Największym wsparciem stała się dla niego rodzina

Marcin jasno mówi, że największym wsparciem dla niego jest jego żona. Jego córka nigdy nie widziała go pijanego. To dla niego ogromny powód do wdzięczności. Pamięta sytuację, kiedy dziewczynka miała około dwóch lat. W telewizji pojawiła się reklama piwa. A ona powiedziała: „Tata nie lubi piwa”. Marcin nie wiedział, skąd to wie. Dziś właśnie takie momenty pokazują mu, jak bardzo zmieniło się jego życie. Jego córka ma ojca, który jest obecny.

Wyznania alkoholika. Posłuchaj historii Marcina, który odzyskał swoje życie na Spotify

Jeśli ta historia została z Tobą choć na chwilę, podaj odcinek dalej — być może właśnie dzięki Tobie trafi do osoby, która potrzebuje dziś usłyszeć, że można zacząć od nowa.

„Dzisiaj jestem wolny”

Kiedy Marcin opowiada o szczęściu, nie mówi o pieniądzach. Nie mówi o luksusie. Nie mówi o wielkim sukcesie. Mówi o wolności. O tym, że nie musi już rano zastanawiać się, skąd zdobędzie alkohol. Nie musi ukrywać picia. Nie musi kłamać. Nie musi żyć w ciągłym napięciu. „Dziś jestem wolny od alkoholu. Ja wiem, że on jest, ale ja dziś wiem, kim jestem”. To chyba jedna z najważniejszych różnic między jego dawnym i obecnym życiem. Kiedyś alkohol definiował jego dzień. Dziś definiuje go coś zupełnie innego. Świadomość.

5 rzeczy, które pokazuje historia Marcina

1. Uzależnienie może zacząć się od potrzeby ulgi

Alkohol może początkowo wydawać się sposobem na nieśmiałość, stres czy lęk.

2. Zaprzeczanie może trwać latami

„Nie mam problemu” może być częścią mechanizmu uzależnienia.

3. Alkoholizm dotyka całej rodziny

Konsekwencje ponosi nie tylko osoba pijąca.

4. Nie trzeba czekać na dno

Im wcześniej pojawi się reakcja i profesjonalna pomoc, tym lepiej.

5. Trzeźwość nie oznacza końca życia

W przypadku Marcina stała się początkiem życia, którego wcześniej nie potrafił sobie wyobrazić.

Czy alkoholizm można rozpoznać wcześniej?

Wiele osób zastanawia się, gdzie kończy się „zwykłe picie”, a zaczyna problem. Nie ma jednego zachowania, które pozwala samodzielnie postawić diagnozę. Warto jednak zwrócić uwagę na sygnały takie jak:

• utrata kontroli nad ilością lub częstotliwością picia,
• powtarzające się próby ograniczenia alkoholu bez powodzenia,
• picie mimo negatywnych konsekwencji,
• podporządkowywanie życia alkoholowi,
• ukrywanie picia,
• konieczność picia w określonych sytuacjach, aby poczuć się „normalnie”,
• problemy w relacjach związane z alkoholem,
• sięganie po alkohol w celu radzenia sobie z emocjami.

Pojedynczy sygnał nie oznacza automatycznie uzależnienia. Jeśli jednak alkohol zaczyna zajmować coraz więcej miejsca w życiu, warto potraktować to poważnie i skonsultować się ze specjalistą.

Najczęstsze pytania o uzależnienie od alkoholu

Czy osoba uzależniona wie, że jest alkoholikiem?

Nie zawsze. Marcin przez długi czas wiedział, że pije w sposób, który niepokoił jego otoczenie, ale nie chciał nazywać siebie alkoholikiem. Dopiero terapia pomogła mu zaakceptować problem.

Czy można pomóc alkoholikowi, który nie chce przestać pić?

Można szukać pomocy, informacji i wsparcia oraz stawiać granice. Nie można jednak podjąć decyzji o trzeźwości za drugą osobę.

Jak pomóc osobie uzależnionej?

Najbezpieczniejszą drogą jest szukanie profesjonalnego wsparcia i informacji dotyczących leczenia uzależnień. Pomoc nie powinna oznaczać rezygnacji z własnego bezpieczeństwa i zdrowia.

Czy życie z alkoholikiem wpływa na rodzinę?

Tak. Uzależnienie może mieć poważne konsekwencje dla partnerów, dzieci i innych bliskich. Dlatego również rodzina może potrzebować profesjonalnego wsparcia.

Czy z uzależnienia od alkoholu można wyjść?

Historia Marcina pokazuje, że możliwe jest długotrwałe życie w trzeźwości. Droga do niej może jednak wymagać leczenia, wsparcia i konsekwentnej pracy nad sobą.

Ważne

Ten odcinek ma charakter edukacyjny, dokumentalny i społeczny. Jest osobistym świadectwem Marcina — człowieka, który przez 13 lat zmagał się z uzależnieniem od alkoholu, a dziś od 15 lat żyje w trzeźwości. Rozmowa dotyczy uzależnienia, jego konsekwencji, terapii, trzeźwienia, relacji z bliskimi oraz odbudowywania życia po uzależnieniu Nie zastępuje diagnozy, konsultacji lekarskiej ani terapii uzależnień. Jeśli Ty lub bliska Ci osoba mierzycie się z problemem alkoholu, warto skorzystać z profesjonalnej pomocy.

Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich zmaga się z problemem uzależnienia, pamiętaj, że nie musisz zostawać z tym sam/a:

• Ogólnopolski Telefon Zaufania Uzależnienia: 800 199 990
• Ogólnopolskie Pogotowie „Niebieska Linia”: 800 12 00 02
• Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom: https://kcpu.gov.pl/
• Oficjalna strona Anonimowych Alkoholików w Polsce: https://aa.org.pl/

„Reagujcie zawczasu”

To właśnie te słowa Marcin chciałby powiedzieć ludziom, którzy dziś myślą: „Mnie alkoholizm nie dotyczy”. Sam kiedyś tak myślał. Pił. Pracował. Funkcjonował. Przekonywał innych, że wszystko jest w porządku. A potem przyszedł moment, kiedy nie potrafił już normalnie funkcjonować bez alkoholu. Dlatego dziś powtarza: „Reagujcie zawczasu”. Bo nie trzeba czekać na 13 straconych lat. Nie trzeba czekać na detoks. Nie trzeba czekać, aż ktoś uklęknie i zacznie błagać o piwo. Nie trzeba czekać na moment, w którym wszystko się rozpadnie.

Człowieka można odzyskać. Czasu nie

Marcin nie odzyska 13 lat. Nie odzyska wspomnień. Nie cofnie swoich decyzji. Nie zmieni przeszłości. Ale odzyskał coś, co okazało się ważniejsze. Odzyskał siebie. Dziś ma żonę. Córkę. Przyjaciół. Ludzi, do których może zadzwonić. Życie, które jest jego. I 15 lat trzeźwości. Kiedyś alkohol dawał mu poczucie, że może wszystko. Dziś już wie, że prawdziwa wolność wygląda zupełnie inaczej. To pamiętanie własnego życia. To obecność przy dziecku. To relacja, w której nie trzeba kłamać. To możliwość spojrzenia w lustro i powiedzenia: „Jestem tutaj”.