Pozwólmy sobie, kochane kobiety, kreować siebie i przeżywać świat wokół nas za pomocą słów. W istocie, na początku było Słowo i to Słowo stało się ciałem – tak wykreował nas stwórca. Odpowiednio do tego algorytmu życia, budujmy sens naszego istnienia. Nadawajmy znaczenie własnemu „ja” wedle osobistych wersów, wyrażeń i tekstów. Pozwólmy sobie używać niecenzuralnych „przecinków”, jeśli to konieczne, aby wyrazić siebie – tak, jak czujemy. Poznaj funkcje poezji we współczesnym świecie kobiet.
Spis treści
Poezja w życiu kobiety
Bóg dał nam znaki i litery; dał cały alfabet i powołał też do życia nas − kobiety, abyśmy mogły przemieniać słowa w zdania pełne opowieści o nas samych. Bawmy się tekstem, bez względu na to, czy wcielamy się w rolę pisarki, czy czytelniczki. W końcu, jak pisał David Carradine – nawet „jeśli nie potrafisz być poetą – bądź wierszem”.
Możesz! Poezja Cię do tego woła i zachęca; pisana, czytana w milczeniu, recytowana, czy śpiewana – w każdej formie poezja pozwala kreować unikalny obraz samej siebie. Bądź więc usnuta ze słowa – toć po to nam polska mowa! A że Polacy nie gęsi, swój język mają, więc twórz siebie, kochana, odkrywaj i eksploruj przy współudziale formy poetyckiej, która jest twoją sojuszniczką.
Poezja niczym lustro, w którym przeglądają się kobiety
Jeden wiersz, ba! Czasami jeden wers może przynieść wielorakość znaczeń, refleksji, przemyśleń, czy nagłych olśnień. I tylko od nas zależy, co w nim dostrzeżemy – bo na każdy tekst poetycki patrzymy przez pryzmat własnego, unikatowego „ja”. To, co dla mnie jest chlebem powszedniości, dla Ciebie może okazać się epizodycznym mrugnięciem oka, aktem wyzwolenia lub nagłym oświeceniem. Tak różnie odbieramy poezję, ponieważ każda z nas jest inna, wyjątkowa. Poezja natomiast odbija te różnorodności jak kalejdoskop: wielopłaszczyznowa, otwarta na interpretację, nieograniczona. Właśnie to czyni ją tak bliską – w poezji każda z nas odnajduje coś własnego.
Wielowymiarowość liryki
Liryka ma to do siebie, że pozwala nam być wielowymiarowymi, innymi, takimi, jakimi pragniemy być – bez ograniczeń. Wszystko zależy od naszego doboru słów lub odbioru danego tekstu. Czy to pisząc, czy dumając nad poezją, słowo staje się ciałem; ucieleśniasz bowiem w ten sposób siebie? Tworząc, piszesz swoją historię, analizując wiersz – analizujesz samą siebie. To Ty nadajesz znaczenie słowom, określasz, czym dla Ciebie jest wyraz: dziecko czy sukces – wszystko w zgodzie z własnymi przeżyciami. Dla mnie dziecko to po prostu symbol nowego przedsięwzięcia, bo sama dzieci nie mam. Dla Ciebie być może zabarwione jest obowiązkami lub radością. Podobnie rzecz ma się ze sukcesem; czym dla Ciebie jest?
Funkcja poezji w dzisiejszym świecie
Jak widzisz, moja droga kobieto, jedną z najistotniejszych funkcji poezji we współczesnym świecie jest tworzenie sensu istnienia i interpretacja świata. Poezja pozwala nadawać własne znaczenia rzeczywistości, oferując różnorodne perspektywy. Pomaga Ci przemyśleć i zrozumieć swoje życie, formułować pytania i poszukiwać odpowiedzi. Jest zwierciadłem duszy – odbija nasze myśli, emocje i tożsamość. Pisząc wiersze, wyrażamy siebie, swoje pragnienia, lęki, marzenia. W słowach zaklinamy świat takim, jakim go widzimy lub jakim chciałybyśmy, by był. To akt intymny, niemal magiczny – tworzymy coś, co wcześniej istniało tylko w nas.
Korzyści z czytania poezji
Z kolei, czytając poezję, odbywamy podróż w głąb własnych emocji. Każdy wiersz jest jak zagadka, którą rozwiązujemy poprzez pryzmat własnych doświadczeń. Słowa, zgrabnie ułożone w wersy, potrafią nieoczekiwanie poruszyć strunę w naszym sercu, budząc wzruszenie lub refleksję. Czasami to uczucie spada na nas nagle, jak grom z jasnego nieba, innym razem potrzebujemy dłuższej chwili, by odnaleźć przekaz, który rezonuje z naszym wnętrzem. Poprzez poniższy wiersz czuj się zatem zaproszona do tworzenia własnych znaczeń, do kreatywnego i osobistego spojrzenia na świat oraz do manifestacji siebie samej. Poczuj, że masz prawo i możliwość interpretowania rzeczywistości na swój własny, unikatowy sposób.
Własne znaczenie słów
Usnuta jestem ze słowa,
Ze słowa mojej Duszy.
Ten wiersz jest jak cicha przemowa,
Co głośne milczenie kruszy.
Utkana jestem z opowieści,
Pisanej piórem wiecznej egzystencji.
Słowami wyrażam swoje życie,
Rzucam pytania w eter i szukam odpowiedzi.
Milczące na papierze wyrazy,
A jednak tyle mają nam do opowiedzenia.
Biorą natchnienie w swoje ręce,
Gdyż dość mają już stanu milczenia.
Gdy w niemym alfabecie Morse’a,
Toną Twe myśli w przemyśleniach.
Pochwyć swym duchem słowa w sieć,
I nadaj im – WŁASNE ZNACZENIA.
Obcowanie z poezją to dobrodziejstwo
Człowiek sam w sobie jest dziełem sztuki – tekstem i twórcą jednocześnie. Przebywanie z poezją jest sztuką subtelnych odkryć. Bywa ona bowiem mostem, który prowadzi nas do zrozumienia samych siebie. Jest zaproszeniem do zatrzymania się na moment, do wsłuchania się w wewnętrzny głos, który w codziennym zgiełku bywa zagłuszony.
Każdy wiersz to opowieść. Każdy tekst poetycki niesie ze sobą historię przeżytą we wnętrzu poety, która na nowo zostaje poznana i zinterpretowana osobistymi refleksjami czytelniczki. Czasami historia ta rodzi się momentalnie i mimowolnie, czasami musi naznaczyć ją czas, aby nabrała głębszego wyrazu i znaczenia. Scalasz i ujmujesz zebrane doświadczenia z chwilą sięgnięcia po pióro lub po wydany tomik poezji; każdy z tych przejawów obcowania z karmicielką dusz, którą jest nasza poezja, to wyraz osobistej introspekcji. Liryka w tym ujęciu czyni przestrzeń wolności na samopoznanie i komponowanie własnej tożsamości.
KOMPOZYCJA WŁASNA
Choć nie wypowiadam słów − ŚPIEWAM,
Cisza jest … MELODIĄ,
Bicie serca wystukuje … RYTM,
Oddech dzieli … FRAZY,
A Ja jestem … TEKSTEM,
Tak o to tworzę WŁASNĄ KOMPOZYCJĘ,
sygnowaną podpisem mojej Duszy.
Każda z nas odbiera poezję inaczej, bo każda z nas nosi w sobie inną historię; unikatową i autentyczną. To właśnie ta różnorodność odbioru sprawia, że poezja jest tak niezwykle żywa i osobista. W niej tkwi siła tworzenia znaczeń – pozwala nam dostrzec to, czego nie widziałyśmy wcześniej, nie tylko w świecie, ale i w sobie.
Opróżniam niewypowiedziane myśli,
opróżniam głowę ze słów.
Dziękuję Ci droga Poezjo,
że sobą mogę być znów.
Za strawę dla ducha dziękuję,
karmisz nasieniem swym.
Sięgając po twoje dzieło,
układam się w jeden rym.
Ty Jesteś moją jutrznią,
uzdrowicielką ran.
Wprowadzasz symfonię ładu,
dla siebie, przy Tobie trwam.
Funkcje poezji we współczesnym świecie kobiet — podsumowanie
Usnuta jesteś ze słowa, więc twórz, pisz i czytaj – ucieleśniaj swoje myśli i pragnienia, bo to w słowie rodzi się moc. Każda litera, jak nić, splata Twoją historię, czyniąc Cię unikalnym dziełem sztuki, a każde Twoje zdanie jest krokiem ku odkrywaniu własnej tożsamości. Jak echo odwiecznej prawdy – na początku było Słowo i ono stało się ciałem, pozwól, by w Tobie, z Ciebie i przez Ciebie – stało się życiem.
Autorka: Ewelina Kudela (Łapaczka Snów) – z wykształcenia jest tłumaczką konferencyjną języka angielskiego, z daru Duszy tłumaczką snów i symbolicznego języka podświadomości oraz twórczynią poezji Wysoko-Wibracyjnej. Udziela prywatnych lekcji j. angielskiego online oraz naucza interpretacji snów. Prowadzi odczyty przekazów sennych na sesjach indywidualnych oraz dzieli się także swoją twórczością poetycką. Poezja Wysoko-Wibracyjna zrodziła się wskutek znaków zsyłanych jej przez Duszę w snach. Za sprawą przekazów sennych zaczęła tworzyć wysoce intuicyjną formę poetycką. Wiersze Wysoko-Wibracyjne, z jednej strony odzwierciedlają indywidualny charakter Duszy poetki, z drugiej wyposażone są w prawdy uniwersalne.
Miejsca w sieci:
- Fb: Ewelina Kudela (Łapaczka Snów)
- Kanał Youtube: Sensu Stricte
