Wosk, który przybrał kształt klucza. Serce bijące szybciej, światło świecy drgające w ciszy. Czasem przeznaczenie nie potrzebuje wielkich słów – wystarczy kilka kropli wosku i odrobina wiary, by zrozumieć, że wszystko dzieje się po coś. Ten list to opowieść o znaku, który pojawił się niespodziewanie w Andrzejkową noc… i o kobiecie, która wreszcie odczytała wiadomość, jaką los wysłał tylko do niej. Przeczytaj Andrzejkowy list o przeznaczeniu, jaki dotarł niedawno do redakcji portalu dla kobiet e-Wenus.pl.
Spis treści
Wieczór pełen magii
„Zawsze myślałam, że Andrzejki to tylko zabawa. Świece, śmiech przyjaciółek, lanie wosku – wszystko wydawało się pięknym rytuałem, ale raczej symbolicznym. Aż do tego jednego wieczoru. Stałam nad miską z gorącym woskiem, patrzyłam, jak kształtuje się w niej ciepła, złocista bryłka, i nagle poczułam, że to nie jest zwykła zabawa.
Serce zaczęło bić szybciej. Wosk przyjął kształt, który… coś mi powiedział. Coś, czego od dawna się obawiałam, a jednocześnie pragnęłam usłyszeć. To był znak. Moment, w którym intuicja spotkała się z przeznaczeniem”.
(Redakcja: czytając ten fragment, trudno nie pomyśleć, jak często bagatelizujemy swoje przeczucia. A może właśnie w takich chwilach – przy świetle świec, w ciszy, z sercem otwartym – słyszymy siebie najgłośniej?)
List o przeznaczeniu – moje spotkanie ze znakiem
„Chcę Wam opowiedzieć o tym, co wydarzyło się przy mojej misce z woskiem. Serce biło mi tak mocno, że bałam się ruszyć ręką. Wosk przybrał kształt klucza – symbolu otwierania nowych drzwi. To był znak, że nadchodzą zmiany, których się bałam, ale jednocześnie pragnęłam.
Zrozumiałam, że czasami jeden symbol, jedno spojrzenie na światło świecy, może zmienić nasze nastawienie i dodać odwagi. To był moment, kiedy magia spotkała realność – i dała odpowiedź, której potrzebowałam”.
(Redakcja: „Klucz” – piękny, uniwersalny symbol. Wiele kobiet pisze do nas o tym, jak los pukał do ich drzwi w najmniej spodziewanych momentach. Czy to nie cudowne, że wosk, przedmiot tak nietrwały, potrafi otworzyć w nas coś tak trwałego – nadzieję?)
Znaki, które nas prowadzą
„Od tamtej pory zaczęłam dostrzegać znaki wszędzie. W piórze, które spadło mi pod nogi w dniu ważnej decyzji. W zdaniu, które przypadkiem usłyszałam w radiu. W rozmowie z przyjaciółką, która – nie wiedząc o niczym – powiedziała dokładnie to, czego potrzebowałam. Czasem los nie krzyczy, tylko delikatnie szepcze. Trzeba się zatrzymać, żeby go usłyszeć”.
(Redakcja: Wiele kobiet w swoich listach wspomina o tym samym – o intuicji. Cichej, kobiecej sile, która wie. Może Andrzejki są tylko pretekstem, by znowu w nią uwierzyć?)
Magia, która zostaje z nami
„Minął niemal rok, a ja wciąż mam ten woskowy klucz. Trzymam go w pudełku z pamiątkami. Czasem na niego spoglądam. Bo za każdym razem przypomina mi, że drzwi naprawdę się otwierają – wtedy, kiedy jesteśmy na to gotowe. Nie wiem, co przyniesie kolejny rok. Ale wiem, że będę patrzeć uważniej. Może w filiżance kawy, może w kształcie chmur, może w sercu, które już zna odpowiedź”.
(Redakcja: Niezwykłe, jak ten list łączy magię z codziennością. Wosk, klucz, serce – symbole, które każda z nas może rozpoznać po swojemu. Bo przecież każda kobieta nosi w sobie swoją wróżbę.)
Czego nauczył mnie klucz z wosku
„Przez długi czas myślałam, że życie to seria przypadków, zbiegów okoliczności, które po prostu się dzieją. Ale kiedy tamtej nocy wosk ułożył się w kształt klucza, coś się we mnie zmieniło. Zrozumiałam, że nie wszystko musi być zaplanowane – że czasem wystarczy zaufać.
Ten klucz nauczył mnie odwagi. Przestałam czekać, aż ktoś inny otworzy przede mną drzwi. Sama zaczęłam to robić. Zrezygnowałam z pracy, która mnie wypalała, zakończyłam relację, która od dawna była tylko wspomnieniem, i po raz pierwszy od lat spojrzałam na siebie z łagodnością. Dziś wiem, że znaki nie pojawiają się po to, by nas przestraszyć, tylko by nas obudzić. Klucz z wosku nie był wróżbą – był przypomnieniem, że wszystko, czego szukam, już mam w sobie. Kiedy patrzę na niego teraz, widzę nie tyle kształt, co odwagę, którą wtedy w sobie odkryłam. I za każdym razem myślę: może przeznaczenie to nie coś, co nas spotyka… tylko coś, co wreszcie pozwalamy sobie zobaczyć”.
(Redakcja: W każdym z takich listów widać ten sam moment – przebudzenie. Może właśnie po to są Andrzejki: by nie tylko wróżyć przyszłość, ale przypominać sobie, że potrafimy ją współtworzyć).
Z serca do serca
Droga Czytelniczko, jeśli ten list poruszył w Tobie coś głębokiego, jeśli sama kiedyś poczułaś, że los przemówił do Ciebie w najmniej spodziewany sposób – napisz do nas. Podziel się swoją historią w cyklu „Listy z kobiecych serc”. Być może Twój list stanie się dla kogoś inną formą znaku – tym, który doda odwagi, otuli nadzieją lub przypomni, że magia naprawdę istnieje. Czekamy na Twój list.
